حقیقت در مورد تاب آوری کودکان

دی سزار می گوید: «تاب آوری به معنای سازگاری است. “به این معنی است که کودکان خود را با تغییر وفق می دهند.”

تغییرات و تحولات زیادی برای مقابله با این چند سال گذشته رخ داده است. برخی از بزرگ‌سالان ممکن است از تأثیر آن بر کودکان، به‌ویژه بر کوچک‌ترین‌ها، خودداری کنند. آنها چیزهایی از این قبیل می گویند: «بچه ها انعطاف پذیر هستند. آنها خوب خواهند شد.»

انعطاف پذیری چیزی نیست که شما به تنهایی آن را توسعه دهید. مردم اجتماعی هستند. ما تحت تأثیر افراد و سیستم های اطرافمان هستیم. وقتی یک کودک مراقبی دارد که خودش احساس می‌کند از او مراقبت می‌شود، می‌تواند بهترین و پرورش‌دهنده‌ترین خود را به بچه‌ها ارائه دهد.

ایروکا می‌گوید: «هر کودکی دارای نقاط قوتی است. برای مثال، او اشاره می‌کند که کودکی که ممکن است در مسیر مطالعه قرار نگیرد، ممکن است انعطاف‌پذیر، مهربان با دوستان، متفکران انتقادی و حل‌کننده مشکلات باشد. ما ممکن است درک نکنیم که چقدر انعطاف‌پذیر است. آن ها هستند.”

آن بزرگسالان لازم نیست والدین کودک باشند. آنها ممکن است یکی دیگر از بستگان یا یک معلم، مربی، رهبر مذهبی، همسایه یا شخص دیگری در زندگی خود باشند. آنها می توانند به راهنمایی بچه ها به سمت راه های سالم مدیریت استرس مانند پیاده روی، صحبت در مورد احساساتشان، کشیدن نقاشی یا بازی با حیوان خانگی کمک کنند.

دکتر ایهئوما یو. ایروکا، بنیانگذار ائتلاف اقدام تحقیقاتی عدالت در موسسه رشد کودکان فرانک پورتر گراهام در دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل، می گوید: «هر بچه ای با نژادپرستی ساختاری، سوگیری ها، آن درد و آسیب مواجه نمی شود. تپه

اتفاقات سخت برای همه می افتد. اما برخی از کودکان به دلیل نژاد، وضعیت اقتصادی، هویت جنسیتی یا ملیت خود با سطح سختی بیشتری روبرو هستند.

مطالعات دیگر اثرات تغییر آب و هوا و خشونت – چه مشاهده یا تجربه آن – را بر روی کودکان خردسال ردیابی کرده اند و به مشکلاتی مانند افسردگی، اضطراب، فوبیا، تحریک پذیری، مشکلات یادگیری و تغییرات در خواب و اشتها اشاره کرده اند.

گورویچ می‌گوید مهم‌ترین عنصر در ایجاد و تقویت انعطاف‌پذیری کودک، یک رابطه مطمئن و قابل اعتماد با بزرگسالی است که می‌تواند گوش دهد، پرورش دهد و راه‌های سالم برخورد با مسائل را الگوبرداری کند.

بدون شک رویدادهای اخیر تاثیرات زیادی بر جای گذاشته است. در یک نظرسنجی در سال 2020 از 1000 والدین آمریکایی، 71 درصد گفتند که این بیماری همه گیر تأثیر منفی بر سلامت روان فرزندشان گذاشته است. و داده های CDC نشان می دهد که در مقایسه با مدت مشابه در سال 2019، 24 درصد بیشتر از مارس تا اکتبر 2020 برای کودکان 5 تا 11 ساله مراجعه به اورژانس مربوط به سلامت روان داشته اند.

این سوگیری‌ها همچنین می‌تواند باعث شود که تاب‌آوری روزمره کودکانی که بیش از سهم خود از آسیب‌های روحی را پشت سر گذاشته‌اند، نادیده بگیریم.

برای تری دی سزار، مادربزرگ دو فرزند و مدیر خانه فیلادلفیا در مهدکودک پو کورنر برای تقریباً نیم قرن، انعطاف پذیری بچه ها بسیار شبیه صحنه روزانه ظهر او است: کودکان نوپا و پیش دبستانی — ماسک ها را کنار می گذارند، ناهار بیرون می زنند — صحبت کردن. خمیدن از جعبه های آب میوه. احمقانه بودن.

ایروکا می گوید: «ما باید خانواده ها و جوامع تاب آور ایجاد کنیم. “کودکان به تنهایی نمی توانند انعطاف پذیر باشند.”



منبع

اما این پیچیده تر از این است.

تاب آوری کودکان – توانایی آنها برای رشد در بحبوحه بحران و عواقب آن – به این بستگی دارد که آنها چه کسانی هستند، زندگی آنها قبلاً چگونه بوده است و بزرگسالان اطراف آنها (از جمله والدین، سایر بستگان و مراقبان جامعه) چگونه واکنش نشان می دهند.

با این حال، به همان اندازه که تأثیرات واقعی بوده است، بچه‌ها می‌توانند از آن عبور کنند – با کمک مناسب.

بازگشت به عقب با پشتیبانی

رابین اچ. گورویچ، دکترا، روانشناس و استاد روانپزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه دوک، می گوید: «خط اصلی این است: پس از هر نوع تراژدی، اکثر کودکان – بیشتر مردم – واقعاً خوب خواهند شد.

مراقبان همچنین می توانند با پیشنهاد و الگوبرداری از روش هایی برای اقدام، کودکان را توانمند کنند. این می تواند به معنای رنگین کمان های گچی در پیاده رو، دعوت از یک دانش آموز جدید برای پیوستن به یک بازی، یا داوطلب شدن در انبار مواد غذایی یا برای هدف دیگری باشد که به آن اهمیت می دهد. گورویچ می‌گوید این «پیدا کردن راه‌هایی برای معنا بخشیدن به آنچه در حال وقوع است» است.

سختی به طور نابرابر به بچه ها ضربه می زند

گورویچ بارها و بارها این را دیده است، زیرا او بیش از 30 سال کار خود را بر روی تأثیر تروما و بلایا بر کودکان و خانواده های آنها متمرکز کرده است – و راه های مبتنی بر شواهد برای کمک به کودکان در گذر از آن.

نحوه رفتار بزرگسالان نیز مهم است — شاید بیشتر از کلمات آنها. از خود بپرسید: “وقتی ناراحت می شوم، غر می زنم و هیاهو می کنم یا نفس عمیقی می کشم و راهی برای آرام شدن پیدا می کنم؟” گورویچ می گوید. اگر بچه‌ها گریه‌های ما را ببینند، واقعاً مهم است که ببینند اشک‌هایمان را خشک می‌کنیم و جلو می‌رویم.»

گورویچ می‌گوید: «اما اینطور نیست که مردم فقط به عقب برگردند. «قبلاً این ایده وجود داشت که برخی افراد انعطاف پذیر هستند و برخی نه. که کنار راه افتاده است. انعطاف‌پذیری چیزی است که می‌توانیم آن را تقویت کنیم.»

توصیه ایروکا برای کمک به تقویت انعطاف پذیری کودکان: او می گوید: “در درجه اول، فرزندان خود را دوست داشته باشید.” با آن‌ها صحبت کنید، داستان‌ها را با هم بخوانید، آن‌ها را در محیط‌های اجتماعی و افراد مختلف قرار دهید و به آنها فضایی برای کاوش بدهید.