مطالعه نشان می دهد که انتقال مکرر به خانه سالمندان برای ساکنان سیاه پوست و افراد زیر 65 سال بسیار بالاتر است.



طبق گزارش فدرال دفتر بازرس کل، خانه های سالمندان تقریباً 25 درصد از ساکنان خود را حداقل یک بار با هزینه 14.3 میلیارد دلاری برای مدیکر به بیمارستان منتقل می کنند.

اما یک مطالعه جدید توسط دانشگاه میسوری نشان داد که تعداد نقل و انتقالات مکرر برای ساکنان خانه سالمندان سیاه پوست و افراد زیر 65 سال بسیار بیشتر است.

در یکی از معدود مطالعات برای تجزیه و تحلیل جمعیت شناسی ساکنان خانه سالمندان که به طور مکرر به بیمارستان منتقل می شوند، امی ووگلسمایر، دانشیار دانشکده پرستاری MU Sinclair، دریافت که ساکنان خانه سالمندان سیاه پوست، افراد زیر 65 سال و افراد مبتلا به وضعیت “کد کامل” به طور قابل توجهی بیشتر به بیمارستان منتقل می شود، حداقل چهار بار یا بیشتر در یک سال معین.

از آنجایی که بستری شدن مکرر در بیمارستان برای ساکنان خانه سالمندان می‌تواند در مواقعی بیش از آنکه منفعت داشته باشد منجر به آسیب شود، می‌خواستیم به گذشته نگاه کنیم تا ببینیم آیا می‌توانیم الگوهایی را برای جلوگیری از انتقال به بیمارستان شناسایی کنیم. به عنوان مثال، اگر یک رزیدنت به شدت بیمار شود و نیاز به بستری شدن داشته باشد، مانند عفونت خون ناشی از عفونت ادراری، چگونه در وهله اول از عفونت ادراری پیشگیری کنیم؟ به طور کلی، آیا فرصت هایی برای تجهیز بهتر خانه های سالمندان به تجهیزات مناسب و کارکنان آموزش دیده برای مدیریت بهتر این شرایط بدون نیاز به انتقال وجود دارد؟


امی فوگلزمایر، دانشیار دانشکده پرستاری MU Sinclair

ووگلزمایر و همکارانش زیرمجموعه ای از داده های ابتکار کیفیت میسوری را تجزیه و تحلیل کردند، برنامه ای هشت ساله با بودجه 35 میلیون دلاری که توسط مراکز مدیکر و مدیکید تامین شده بود و پرستاران ثبت شده در عمل پیشرفته (APRNs) را به صورت تمام وقت در 16 خانه سالمندان در غرب میانه با نرخ بستری بالاتر اجرا می کرد. از میانگین کشوری

با توجه به اجرای پروژه APRN، بیماری‌ها قبل از کاهش قابل توجه در وضعیت بیمار شناسایی شدند و بستری شدن قابل اجتناب در بیمارستان را کاهش داد. با این حال، از سال 2017 تا 2019 بیش از 1400 رزیدنت حداقل یک بار در سال به بیمارستان منتقل شدند، 113 رزیدنت حداقل چهار بار یا بیشتر در یک سال منتقل شدند، و 17 رزیدنت حداقل هشت بار یا بیشتر در طول دوره منتقل شدند. سه سال.

ووگلزمایر گفت: «علاوه بر بار مالی و پیامدهای نامطلوب سلامتی مانند عفونت‌های اکتسابی در بیمارستان که ممکن است رخ دهد، انتقال از خانه سالمندان به بیمارستان می‌تواند برای سلامت روان بزرگسالان ضعیف آسیب‌زا، استرس‌زا و ترسناک باشد.»

وگلزمایر گفت که بزرگسالان جوان ممکن است پس از آسیب‌های مغزی یا سکته مغزی و همچنین با شروع زودرس بیماری‌های جدی مانند نارسایی احتقانی قلب یا بیماری مزمن ریوی در خانه‌های سالمندان بستری شوند. این شرایط، همراه با اختلالات بالقوه جدی سلامت روان، مانند اسکیزوفرنی، و سایر بیماری‌های همراه، اغلب به سطوح مراقبت در خانه سالمندان برای ساکن نیاز دارند.

Vogelsmeier گفت: “مکالمات پایان زندگی می تواند دشوار باشد، به ویژه با بزرگسالان جوان و خانواده های آنها، و گاهی اوقات ممکن است در مورد نام “احیا نکن” سردرگمی وجود داشته باشد.” “این به سادگی به این معنی است که در صورت فوت شما هیچ تلاشی برای احیا انجام نخواهد شد و به معنای خودداری از درمان های مناسب نیست. ما می خواهیم بر روی درمان هایی تمرکز کنیم که مبتنی بر شواهد هستند و برای ساکنین با توجه به شرایط مزمن متعدد آنها مناسب است؛ با علم به این که تقریباً در همه موارد ساکنین خانه سالمندان حتی در صورت انجام احیای قلبی ریوی (CPR) خواهند مرد و از این مداخله آسیب زیادی متحمل خواهند شد.”

تحقیقات قبلی نشان داده است ساکنان خانه سالمندان سیاه پوستی که به بیمارستان منتقل می‌شوند، احتمالاً به دلیل محدودیت‌های مالی، دارای بیماری‌های مزمن، نتایج سلامت ضعیف‌تر و زندگی در خانه‌های سالمندان با کیفیت پایین‌تر هستند.

Vogelsmeier: “مطالعات دیگر نشان می دهد ساکنان سیاه پوست و خانواده های آنها تمایل کمتری به گفتگو در مورد اهداف مراقبت دارند و بیشتر به دنبال درمان تهاجمی هستند، اما ما هنوز به طور کامل دلیل این امر را درک نکرده ایم.” “این می تواند بی اعتمادی به سیستم مراقبت های بهداشتی باشد، ممکن است ارائه دهندگان مفروضاتی را ایجاد کنند که نمی خواهند در مورد این موارد بحث کنند، که می تواند ریشه در نژادپرستی ساختاری داشته باشد، بنابراین این موضوعات باید در آینده بیشتر مورد بررسی قرار گیرند تا از برابری نژادی بهتر اطمینان حاصل شود. در صنعت مراقبت های بهداشتی.”

Vogelsmeier اضافه کرد که APRN ها نقش مهمی در مربیگری و راهنمایی کارکنان خانه سالمندان ایفا می کنند، با این حال آنها همیشه در فرآیند تصمیم گیری برای دستیاران در مطالعه که به طور مکرر منتقل شده اند، جستجو یا مشورت نشده اند.

Vogelsmeier گفت: “چه کار با پرسنل پرستاری برای ایجاد شایستگی ها باشد یا داشتن اهداف دشوار از مکالمات مراقبتی، مشارکت زودهنگام APRN ها نقش کلیدی در هدایت مراقبت مناسب و به طور بالقوه کاهش انتقال های قابل اجتناب دارد.” ما از همه‌گیری COVID-19 آموختیم که خانه‌های سالمندان چقدر آسیب‌پذیر هستند و اجرای بیشتر APRN‌ها، پرستاران ثبت‌نام شده و مددکاران اجتماعی دارای مجوز در خانه‌های سالمندان می‌توانند به اصلاح این آسیب‌پذیری‌ها در آینده کمک کنند.»

“تکرار انتقالات بیمارستانی در میان ساکنان خانه سالمندان با اقامت طولانی مدت: تجزیه و تحلیل روش های ترکیبی از سن، نژاد، وضعیت کد و پیچیدگی بالینی” اخیراً در تحقیقات خدمات بهداشتی BMC. بودجه این مطالعه توسط مراکز مدیکر و مدیکید تامین شد.

منبع:

دانشگاه میسوری-کلمبیا

مرجع مجله:

ووگلزمایر، آ. و همکاران (2022) نقل و انتقالات بیمارستانی در میان ساکنان خانه سالمندان با اقامت طولانی مدت: تجزیه و تحلیل روش های ترکیبی سن، نژاد، وضعیت کد و پیچیدگی بالینی. تحقیقات خدمات بهداشتی BMC. doi.org/10.1186/s12913-022-08036-9.



منبع