نتایج مطالعه، مادران مبتلا به SARS-CoV-2 را تشویق می کند تا برای محافظت از نوزادان در برابر کووید با شیر مادر تغذیه کنند


شدت بیماری کروناویروس 2019 (COVID-19) در بارداری و نوزادی شدیدتر از کودکان در نظر گرفته می شود. در نتیجه، ارزیابی کارآیی واکسیناسیون یا عفونت طبیعی در القای ایمنی محافظتی در برابر سندرم حاد تنفسی ویروس کرونا 2 (SARS-CoV-2) در نوزادان ضروری است.

یک جدید تولد این مطالعه به بررسی قدرت این محافظت با استفاده از غلظت آنتی بادی در بدو تولد و بعد از شش ماهگی در مادران و کودکان می پردازد.

مطالعه: سطوح آنتی بادی در برابر پروتئین SARS-Cov-2 در مادران و کودکان از زایمان تا شش ماه بعد.  اعتبار تصویر: Lightspring / Shutterstock.com

مطالعه: سطح آنتی بادی برای افزایش پروتئین SARS-Cov-2 در مادران و کودکان از زایمان تا شش ماه بعد. اعتبار تصویر: Lightspring / Shutterstock.com

مقدمه

بارداری تغییرات فیزیولوژیکی زیادی را ایجاد می کند که ممکن است آنها را نسبت به بزرگسالان غیر باردار مستعد ابتلا به COVID-19 شدیدتر کند. شایان ذکر است، شواهد قابل توجهی وجود دارد که انتقال عمودی COVID-19 به جنین در دوران بارداری بسیار نادر است.

وجود گیرنده های فراوان آنزیم مبدل آنژیوتانسین 2 (ACE2) در سراسر جفت ممکن است خطر عفونت این اندام را افزایش دهد. آسیب جفت حاصل، که به آن اجازه می دهد تا سیتوکین های التهابی را به گردش خون جنین نشت کند، می تواند منجر به پیامدهای مضر جنین شود.

COVID-19 معمولاً منجر به تولید آنتی‌بادی‌های خنثی‌کننده می‌شود که به طور خاص آنتی ژن SARS-CoV-2 را هدف قرار می‌دهند. این آنتی بادی ها در برابر بیماری شدید محافظت می کنند و به طور معمول به اپی توپ های موجود در دامنه اتصال گیرنده سنبله (RBD) متصل می شوند که محل اتصال ACE2 را درگیر می کند. وجود ایمونوگلوبولین اختصاصی M (IgM) و IgA به ترتیب در خون و شیر مادر شناسایی شده است.

آنتی بادی های IgG از جفت به گردش خون جنین عبور می کنند. با این حال، IgM یا IgA نمی تواند در دوران بارداری به جنین منتقل شود. بنابراین، وجود IgM و IgA نشان دهنده عفونت احتمالی جنین است.

در مطالعه حاضر، نویسندگان از تیتر آنتی بادی در سرم و خون زنان باردار مبتلا به عفونت SARS-CoV-2 و همچنین در خون بند ناف نوزادان آنها در بدو تولد و شش ماهگی برای ارزیابی ماهیت محافظت از مادر استفاده کردند. در نوزادان این مطالعه شامل بیش از 100 زن باردار با میانگین سنی 34 سال بود که بیش از دو سوم آنها در طی دو هفته پس از زایمان یا در حین زایمان آلوده شدند.

در مجموع، 71 نوزاد با میانگین سن حاملگی 37 هفته وارد مطالعه شدند. اکثر نوزادان از طریق زایمان واژینال به دنیا آمدند و با شیر مادر تغذیه شدند، در حالی که کمتر از 2٪ در طول مطالعه برای COVID-19 مثبت بودند.

یافته های مطالعه

بیش از 80 درصد از مادران سرم مثبت بودند و آنتی بادی های سنبله در زمان زایمان وجود داشت. تقریباً 80 درصد نمونه‌های خون بند ناف نیز مثبت بودند. با این حال، تنها دو سوم نمونه های شیر مادر حاوی آنتی بادی برای آنتی ژن سنبله بودند.

آنتی بادی های سرم به پروتئین سنبله با آنتی بادی های خون بند ناف در ارتباط بود. با این حال، نمونه های شیر مادر نتوانستند این ارتباط را نشان دهند.

هر چه عفونت در دوران بارداری زودتر اتفاق بیفتد، احتمال ابتلای مادر به آنتی بادی بیشتر می شود. در حالی که تقریباً 95٪ از مادران در صورت آلوده شدن بیش از دو هفته قبل از زایمان، تیتر IgG قابل تشخیص داشتند، دو سوم آنها دارای آنتی بادی IgM و IgA بودند. همبستگی برای حضور آنتی بادی در سرم، خون بند ناف و شیر مادر مشاهده شد.

15 نوزاد بدون آنتی بادی IgG قابل تشخیص وجود داشت که تقریباً همه آنها از مادران آلوده در عرض یک ماه پس از زایمان متولد شدند. علاوه بر این، تقریباً 90 درصد از این نوزادان از مادرانی با سرم منفی به دنیا آمدند، و بیشتر نوزادان باقی مانده از مادرانی با IgG در خونشان متولد شدند.

به طور مشابه، حدود 67٪ از مادران IgA مثبت IgA در شیر مادر خود داشتند، در حالی که حدود 75٪ از مادران IgA منفی تیتر IgA قابل تشخیص در سرم یا شیر مادر نداشتند. این یافته ها نشان دهنده ارتباط نزدیک بین سطوح IgA در خون و شیر مادر است.

آنتی اسپایک IgG رایج ترین آنتی بادی های شناسایی شده در سرم مادر بود و بنابراین از هر دو سطح IgA و IgM بالاتر بود. در مقایسه با شیر مادر، سطح IgA در مقایسه با سطوح IgM و IgG بسیار بالاتر بود.

در خون جنین، IgG تقریباً در 80 درصد نمونه ها یافت شد. با این حال، سایر کلاس های آنتی بادی غیر معمول بودند. به طور متوسط، سطح IgG در خون جنین حدود 25 درصد از مقدار مشاهده شده در خون مادر بود.

زنان علامت دار و نوزادان آنها سطوح آنتی بادی سرم بالاتری را سه تا پنج برابر نشان دادند.

از سه نوزادی که آزمایش کووید-19 آنها مثبت بود، تنها یک نوزاد در زمان زایمان مثبت شد و از مادری منفی بود که در آن زمان بیمار بود. دو نفر دیگر 15 روز پس از تولد مثبت شدند.

IgG خون بند ناف تنها در یک نوزاد یافت شد که مادرش برای هر سه کلاس Ig در آن زمان مثبت بود. در شش ماهگی، هم مادر و هم نوزاد سرم مثبت بودند.

در دو نمونه خون بندناف، سطح IgM پایین بود، در حالی که IgA در سه نمونه پایین بود. هر پنج نمونه از نوزادانی که برای COVID-19 منفی بودند اما آنتی بادی های IgG بالایی در سنبله نشان دادند، به دست آمد.

از نمونه های جفت شده، سطح IgG در اکثر زنان در شش ماهگی بالا باقی ماند. با این حال، حدود 33٪ از مادران کاهش قابل توجهی در سطح IgM خود را به حدود 25٪ از کسانی که در بدو تولد گزارش شده بودند نشان دادند. سطح IgG در طول این دوره در 23 نوزاد از بیش از 400 به یک نوزاد کاهش یافت.

آنتی بادی ها همچنین با مسدود شدن اتصال گیرنده ACE2 در سرم خون مادر و بند ناف و همچنین در شیر مادر همبستگی داشتند. در شش ماهگی، این فعالیت آنتی بادی در سطح بالاتری باقی ماند.

نتیجه گیری

آنتی بادی های ضد SARS-CoV-2 توسط اکثر زنان باردار به دنبال عفونت تولید می شوند و هم در سرم مادر و هم در شیر مادر قابل تشخیص هستند. این سطوح آنتی بادی در مادرانی که عفونت علامت دار را تجربه کرده اند در مقایسه با بیماران بدون علامت بیشتر است.

جفت امکان انتقال سریع و کارآمد IgG به نوزاد را فراهم می کند. با این حال، سطح IgG به طور قابل توجهی در طول زمان کاهش یافته است. برعکس، تیتر آنتی بادی در مادران افزایش یافت. تیتر آنتی بادی نیز با تیترهای آنتی بادی خنثی کننده همبستگی داشت و قدرت همبستگی در طول زمان بهبود می یابد.

روی هم رفته، ایمنی غیرفعال نوزادان با انتقال آنتی بادی های مادری ایجاد می شود، که زمانی کارآمدتر است که عفونت در اوایل بارداری در مقایسه با دوره حوالی زایمان اتفاق بیفتد. اختلال در گلیکوزیلاسیون آنتی بادی، که توسط SARS-CoV-2 ایجاد می شود، ممکن است وسعت چنین انتقالی را کاهش دهد، به ویژه هنگامی که COVID-19 در سه ماهه سوم رخ می دهد.

در مطالعه حاضر، اکثر مادران مبتلا به کووید-19 در سه ماهه سوم بارداری تشخیص داده شدند. با این حال، این ممکن است همیشه نشان دهد که آنها در آن زمان آلوده بودند. قابل ذکر است، مادرانی که سطح آنتی بادی بسیار پایینی داشتند، در نزدیکی زمان زایمانشان تشخیص داده شد و اکثر نوزادان متولد شده از این مادران دارای سرم منفی بودند.

مهمترین عامل در انتقال آنتی بادی نوزاد، سطح سرمی IgG مادر است. نقش قومیت و سایر شرایط پزشکی نیز باید بررسی شود.

همچنین لازم به ذکر است که حتی اگر زمان واکسیناسیون مادر برای مصونیت نوزاد مناسب نباشد، واکسن کووید-19 از مادر در برابر بیماری شدید و پیامدهای نامطلوب بارداری محافظت می کند.

آنتی بادی های موجود در شیر مادر ممکن است از انتقال عمودی در دوران شیردهی نیز جلوگیری کند. این اثر با واسطه IgA ترشحی (sIgA) از بافت لنفوئیدی مرتبط با روده (GALT)، که به گیرنده Ig متصل می شود تا از طریق ترشح وارد شیر مادر شود. این تیترهای بالا با فعالیت خنثی کننده همراه بر اهمیت شیردهی حتی برای مادران مبتلا به کووید-19 تأکید می کند.

به دلیل انتقال موثر IgG به خون بند ناف و تیتر IgA بالا در شیر مادر، نوزادان ممکن است به طور غیر فعال در برابر عفونت SARS-CoV-2 ایمن شوند. یافته های ما می تواند سیاست های مدیریت نوزاد و واکسیناسیون مادر را راهنمایی کند

مرجع مجله:

  • مارتین-ویسنته، ام.، کاراسکو، آی.، مونوز-گومز، ام جی، و همکاران. (2022). سطح آنتی بادی برای افزایش پروتئین SARS-Cov-2 در مادران و کودکان از زایمان تا شش ماه بعد. تولد. doi:10.1111/birt.12667.



منبع