چرا خستگی ناشی از کووید طولانی فراتر از احساس خستگی است


در مطالعه اخیر ارسال شده به medRxiv* سرور پیش چاپ، محققان هلندی نقش ژن های التهابی، لنفوسیت های T سیتوتوکسیک (CD8) را بررسی کردند.+ سلول های T)، و سایتوکاین های پیش التهابی در خستگی شدید طولانی مدت که توسط تعداد زیادی از بیماران مبتلا به بیماری کروناویروس 2019 (COVID-19) تجربه شده است.

مطالعه: خستگی شدید به عنوان علامت کووید طولانی با افزایش بیان ژن‌های التهابی در مونوسیت‌ها، افزایش سیتوکین‌های پیش‌التهابی سرم و افزایش لنفوسیت‌های T CD8+ مشخص می‌شود: اختلال در تنظیم محور ایمنی-مغز، فرآیند انعقاد و خودکار -التهاب برای توضیح تنوع علائم طولانی کووید.  اعتبار تصویر: eamesBot / Shutterstockمطالعه: خستگی شدید به عنوان علامت کووید طولانی با افزایش بیان ژن‌های التهابی در مونوسیت‌ها، افزایش سیتوکین‌های پیش‌التهابی سرم و افزایش لنفوسیت‌های T CD8+ مشخص می‌شود: اختلال در تنظیم محور ایمنی-مغز، فرآیند انعقاد و خودکار -التهاب برای توضیح تنوع علائم طولانی کووید. اعتبار تصویر: eamesBot / Shutterstock

زمینه

عواقب پس از حاد عفونت کروناویروس 2 (SARS-CoV-2) با سندرم حاد تنفسی (PASC)، که معمولاً به عنوان کووید طولانی شناخته می شود، شامل طیف گسترده ای از علائم است که اغلب بیش از سه ماه پس از عفونت SARS-CoV-2 باقی می ماند. تظاهرات معمولی کووید طولانی شامل خستگی، تناسب اندام پایین، تنگی نفس (تنگی نفس) و کاهش شناخت است.

خستگی بیشترین علامت گزارش شده است، به طوری که 41٪ تا 60٪ از بیماران خستگی ناتوان کننده بیش از شش ماه و حتی تا یک سال را تجربه می کنند. این خستگی طولانی مدت نیز از ویژگی های سندرم های پس از عفونی ناشی از سایر عوامل بیماری زا مانند باکتری است. کوکسیلا بورنتی و ویروس اپشتین بار که باعث مونونوکلئوز می شود. سندرم خستگی مزمن (CFS)، یا آنسفالومیلیت میالژیک (ME)، همچنین منجر به خستگی شدید برای شش ماه یا بیشتر، همراه با کاهش تناسب اندام و اختلال شناختی می شود.

تحقیقات ارتباط بین خستگی مرتبط با CFS و افزایش لنفوسیت‌های T سیتوتوکسیک و سیتوکین‌ها را شناسایی کرده‌اند. مطالعات اخیر همچنین افزایش لنفوسیت های T و B و سایتوکین های التهابی را در بیمارانی که از COVID-19 بهبود می یابند، نشان داده است. با این حال، یک پروفایل بالینی و ایمونولوژیک جامع از بیماران مبتلا به کووید طولانی که ناهنجاری های ایمنی را با تظاهرات بالینی کووید طولانی مرتبط می کند، وجود ندارد.

در مورد مطالعه

مطالعه حاضر 37 بیمار را که خستگی شدید را به عنوان بخشی از کووید طولانی تجربه کرده بودند و 36 بیمار طولانی مدت COVID را بدون خستگی شدید انتخاب کرد. آنها همچنین از یک گروه کنترل از افراد سالم همسان با جنسیت و سن استفاده کردند.

ارزیابی‌های ایمونولوژیک سه تا شش ماه پس از ترخیص از بیمارستان COVID-19 انجام شد، در حالی که علائم بالینی به مدت یک سال پس از ترخیص تحت نظر بود. این مطالعه همچنین معیارهای پیامد گزارش شده توسط بیمار (PROMs) را ارزیابی کرد.

محققان بیان ژن‌های دخیل در التهاب را در مونوسیت‌های در گردش با استفاده از اسید دئوکسی ریبونوکلئیک مکمل رونویسی معکوس (cDNA) آزمایش کردند که سپس تحت واکنش زنجیره‌ای پلیمراز کمی (qPCR) قرار گرفت.

علاوه بر این، از روش ایمونوسوربنت مرتبط با آنزیم (ELISA) با حساسیت بالا برای آزمایش سطوح سرمی نشانگرهای مختلف سطح سلولی محلول و سایتوکین‌ها، از جمله فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)، فاکتور نکروز تومور آلفا (TNF-α)، گرانولوسیت استفاده شد. – فاکتور تحریک کننده کلنی ماکروفاژ (GM-CSF)، ایمونوگلوبولین سلول T و اینترفرون های مختلف، اینترلوکین ها و لیگاندهای کموکاین.

نتایج

نتایج نشان داد که بیماران مبتلا به کووید طولانی که خستگی شدید را تجربه کردند، بیان ژن مرتبط با التهاب را در مونوسیت‌ها افزایش دادند، همچنین سطوح سرمی نشانگرهای سطح سلولی محلول و سیتوکین‌های التهابی و CD8 را افزایش دادند.+ لنفوسیت های T نویسندگان همچنین به چند مطالعه دیگر اشاره کردند که ارتباط بین افزایش لنفوسیت‌های T سیتوتوکسیک و انواع بالینی شدید عفونت‌های SARS-CoV-2 را گزارش کردند.

بیماران مبتلا به کووید طولانی بدون خستگی شدید در دوره پیگیری بهبودی در تناسب اندام نشان دادند اما کاهش قابل توجهی در CD45RO را تجربه کردند. CD4 ساده لوح+ درصد لنفوسیت T که به عنوان CD4 ساده لوح شناخته می شود+ لنفوسیتوپنی آنها همچنین CD4 کاهش یافته بودند+ لنفوسیت های تنظیم کننده T سطح سرمی بیماران مبتلا به کووید طولانی غیرخستگی با نوع متوسط ​​​​شدید، سطوح گالکتین-9 و اینترلوکین-6 را در سرم افزایش داد، اما بیان محدودی از ژن های التهابی در مونوسیت ها را نشان داد.

با کمال تعجب، بیماران مبتلا به نوع بالینی خفیف کووید طولانی که خستگی را تجربه نکردند، افزایش فعال شدن ژن های التهابی مونوسیت و افزایش سطح سرمی گالکتین-9 و اینترلوکین-6 را نشان دادند، مشابه بیماران مبتلا به کووید طولانی مدت با خستگی شدید. با این حال، سطح لنفوسیت T سیتوتوکسیک آنها بیش از حد بالا نبود. برخلاف بیماران مبتلا به کووید طولانی غیرخستگی با نوع متوسط ​​​​شدید، نوع خفیف با CD4 ساده و بی تکلف همراه نبود.+ لنفوسیتوپنی

مقایسه مشخصات ایمنی CFS یا ME با خستگی طولانی COVID شباهت هایی مانند افزایش CD8 را نشان داد.+ لنفوسیت های T، افزایش بیان ژن های التهابی مونوسیت، و افزایش سطح سرمی سایتوکین های پیش التهابی. این مطالعه همچنین ارتباط بین کووید طولانی مدت و علائم اختلال افسردگی اساسی را نشان داد.

نتیجه گیری

به طور کلی، این مطالعه افزایش بیان ژن‌های التهابی و افزایش سطح سلول‌های T سیتوتوکسیک و سایتوکاین‌های پیش التهابی سرم را در بیماران مبتلا به کووید طولانی مدت با خستگی شدید مشاهده کرد. در حالی که بیماران مبتلا به کووید طولانی بدون خستگی، سایر ویژگی‌های ایمونولوژیک مانند CD4 ساده‌لوح را نشان دادند+ لنفوسیتوپنی و افزایش سطح سرمی برخی اینترلوکین ها، افزایش CD8+ لنفوسیت های T بیشتر با خستگی شدید همراه است.

خستگی طولانی مدت و اثرات ناتوان کننده آن بر کیفیت زندگی و تناسب اندام نیز با اختلال افسردگی اساسی مرتبط است. نویسندگان بر این باورند که هدف قرار دادن ناهنجاری های ایمنی با درمان های شخصی متشکل از عوامل ضد التهابی و القا کننده های اینترفرون می تواند بسیاری از علائم ناتوان کننده کووید طولانی مدت را کاهش دهد.

*تذکر مهم

medRxiv گزارش‌های علمی مقدماتی را منتشر می‌کند که توسط همتایان بررسی نمی‌شوند و بنابراین، نباید به‌عنوان نتیجه‌گیری، راهنمای عمل بالینی/رفتار مرتبط با سلامت در نظر گرفته شوند یا به عنوان اطلاعات ثابت تلقی شوند.

مرجع مجله:

  • خستگی شدید به عنوان علامت کووید طولانی مدت با افزایش بیان ژن های التهابی در مونوسیت ها، افزایش سیتوکین های پیش التهابی سرم و افزایش لنفوسیت های CD8+ مشخص می شود. اختلال در تنظیم احتمالی محور ایمنی-مغز، فرآیند انعقاد، و خود التهابی برای توضیح تنوع علائم طولانی کووید: جولیا سی برنتشات، همو آ دریکساژ، دانیل ای آینه‌کولو مرشا، آنماری جی.ام. Koopmans، Jolanda Voermans، Majanka H Heijenbrok-Kal، L. Martine Bek، Gerard M Ribbers، Rita JG van den Berg-Emons، Joachim GJV Aerts، Willem A Dik و Merel E Hellemons. medRxiv.2022. DOI: https://doi.org/10.1101/2022.09.15.22279970، https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2022.09.15.22279970v1



منبع