کاهش میل به بارداری در طول همه گیری COVID-19


چندین مداخله بهداشت عمومی، از جمله فاصله‌گذاری اجتماعی، محدودیت‌های تجاری، و محدودیت‌های مراقبت‌های بهداشتی انتخابی، از جمله، با موفقیت میزان موارد ابتلا به بیماری کروناویروس جدید ۲۰۱۹ (COVID-19) را کاهش داده است. با این وجود، این مداخلات غیردارویی تأثیر قابل توجهی بر سلامت روانی و اجتماعی بسیاری در سراسر جهان داشته است، بنابراین اجتناب ناپذیر است که بر تصمیمات اصلی زندگی تأثیر می گذارد.

یک جدید شبکه JAMA باز است مطالعه نشان می‌دهد که در زمینه برنامه‌ریزی باروری، همه‌گیری COVID-19 منجر به کاهش برنامه‌های باردار شدن شد که منعکس‌کننده تغییرات اجتماعی آینده است.

مطالعه: مقایسه ترجیحات بارداری قبل با سال اول همه‌گیری COVID-19.  اعتبار تصویر: ناتالیا دریابینا / Shutterstock.com

مطالعه: مقایسه ترجیحات بارداری قبل از سال اول همه گیری COVID-19. اعتبار تصویر: ناتالیا دریابینا / Shutterstock.com

مقدمه

مداخلات مرتبط با بیماری همه گیر و بار سنگین سیستم های مراقبت های بهداشتی در بسیاری از کشورها منجر به کاهش دسترسی به مراقبت های باروری، مانند درمان های ناباروری و مراقبت های دوران بارداری شد.

سایر تغییرات عمده‌ای که در طول همه‌گیری گزارش شد شامل ترس از ابتلا به سندرم حاد تنفسی ویروس کرونا 2 (SARS-CoV-2) و متعاقب آن بیماری یا مرگ شدید، و همچنین از دست دادن شغل، اضطراب در مورد آینده و بی‌ثباتی مالی بود.

تحقیقات قبلی در برخی از جمعیت های توسعه یافته نشان داده است که میل به باردار شدن کاهش یافته یا تحقق آن در طول همه گیری به تاخیر افتاده است. علاوه بر این، گروه کوچکتری گفتند که در این دوره به دلیل عوامل مختلفی مانند تغییر دیدگاه زندگی، دوری بیشتر از کار برای تربیت فرزند و تمایل به تغییراتی که باعث شادی می شود، علاقه بیشتری به بارداری داشتند.

با این حال، چنین تحقیقاتی اغلب کیفی بوده یا فاقد ابزار دقیق برای اندازه گیری احساسات مرتبط با بارداری بوده است. مطالعه حاضر از دیدگاهی دوتایی مبنی بر تلاش یا عدم تلاش برای باردار شدن یا تمایل یا عدم تمایل به فرزندان بیشتر تغییر می‌کند و در عوض بر روی خواسته‌های ظریف در مورد بارداری تمرکز می‌کند.

در مورد مطالعه

مطالعه همگروهی کنونی تمایلات افراد برای بارداری را در طول سال از مارس 2019 به بعد و سال بعد که به عنوان «سال اول» همه‌گیری تعریف شد، مقایسه کرد. داده‌ها از مطالعه نگرش‌ها و تصمیم‌گیری‌ها پس از بارداری به‌دست آمدند، که یک مطالعه مشاهده‌ای در حال انجام است که همچنین چگونگی تصمیم‌گیری درباره بارداری و تأثیر بارداری بر سلامت و زندگی افراد را بررسی می‌کند.

همه شرکت کنندگان از مراکز مراقبت های اولیه و سلامت باروری آریزونا، تگزاس و نیومکزیکو بودند. فقط به افراد انگلیسی/اسپانیایی زبان بین 15 تا 34 سال نزدیک شد.

همه شرکت کنندگان در مطالعه از نظر جسمی قادر به باردار شدن بودند، در طول سه ماه گذشته با یک مرد رابطه جنسی داشتند و در زمان مطالعه باردار نبودند مگر اینکه قراری برای سقط جنین داشته باشند.

محققان فرض کردند که میل به بارداری کاهش می یابد زیرا ابتدا دستورات قرنطینه اجرا شد و دو موج متوالی COVID-19 رخ داد.

یافته های مطالعه

مقیاس تمایل به اجتناب از بارداری (DAP) که ابزاری معتبر است که ترجیحات دوسوگرا را از نظر تمایلات شناختی، احساسات و ترس ها یا انتظارات آینده اجازه می دهد، استفاده شد. DAP انتخاب ها را در یک دوره زمانی کوتاه محدود می کند، زیرا این ترجیحات با شرایط تغییر می کند.

نمودارها میانگین نمرات DAP جمعیت را در سال قبل و سال اول همه‌گیری COVID-19 نشان می‌دهند.  زمان (بر حسب چهارم) روی محور x است.  امتیاز DAP (محدوده 0-4، با 4 نشان دهنده تمایل بیشتر برای اجتناب از بارداری) در محور y است.  3 نقطه تغییرات فرضی با خطوط چین نشان داده شده اند (سرپناه در محل [April 1, 2020]، 1 ماه از موج تابستان [July 1, 2020]، و 1 ماه پس از موج پاییز [November 1, 2020]).  پانل A خط سیر امتیاز DAP را برای نمونه مورد مطالعه، به عنوان یک کل، با 95٪ CI که با سایه نشان داده شده است، ارائه می دهد.  پانل B مسیرهای امتیاز DAP را بر اساس گروه سنی از یک مدل تعامل ارائه می کند.  پانل C مسیرهای امتیاز DAP را بر اساس برابری از یک مدل تعامل ارائه می دهد.نمودارها میانگین نمرات DAP جمعیت را در سال قبل و سال اول همه‌گیری COVID-19 نشان می‌دهند. زمان (بر حسب چهارم) روی محور x است. امتیاز DAP (محدوده 0-4، با 4 نشان دهنده تمایل بیشتر برای اجتناب از بارداری) در محور y است. 3 نقطه تغییرات فرضی با خطوط چین نشان داده شده اند (سرپناه در محل [April 1, 2020]، 1 ماه از موج تابستان [July 1, 2020]، و 1 ماه پس از موج پاییز [November 1, 2020]). پانل A خط سیر امتیاز DAP را برای نمونه مورد مطالعه، به عنوان یک کل، با 95٪ CI که با سایه نشان داده شده است، ارائه می دهد. پانل B مسیرهای امتیاز DAP را بر اساس گروه سنی از یک مدل تعامل ارائه می کند. پانل C مسیرهای امتیاز DAP را بر اساس برابری از یک مدل تعامل ارائه می دهد.

از حدود 630 شرکت کننده، میانگین سنی 25 سال بود. نیمی از شرکت کنندگان در مطالعه لاتینکس، سومی سفیدپوست و بقیه نژادهای دیگر بودند. حدود نیمی از آنها هرگز باردار نشده بودند، یک سوم آنها فرزندان دیگری داشتند و بقیه اولین بارداری خود را تجربه می کردند.

میانگین نمره DAP 2.3 بود، با تمایل کمی بیشتر برای اجتناب از بارداری. بیش از 60 درصد از شرکت‌کنندگان با درجات مختلف اعتقاد داشتند که نمی‌خواهند در سال آینده باردار شوند، در حالی که یک سوم نشان دادند که در این مدت بزرگ کردن نوزاد برایشان دشوار خواهد بود. حدود 20 درصد از شرکت کنندگان از فکر باردار شدن در سه ماهه بعدی هیجان زده بودند.

سال قبل از همه‌گیری با کاهش 0.06 امتیازی در هر فصل، امتیاز DAP کمی پایین‌تر داشت. با شروع COVID-19، این میزان در طول موج اول موارد در سال 2020 کاهش یافت و به دنبال آن افزایش کمی در موارد تقریباً به همان میزان مشاهده شد. پس از افزایش مجدد موارد در پاییز 2020، امتیازات DAP مجدداً 0.11 امتیاز در هر سه ماهه کاهش یافت.

نمرات DAP به طور قابل توجهی بین افراد در طول این دوره متفاوت بود، با سن و برابری نقش اصلی را ایفا می کند. به نظر نمی رسد نوع زوج یا ناامنی غذایی در این ترجیح دخالتی داشته باشد.

در عوض، زوج‌های جوان‌تر بین سنین 15 تا 24 سال نسبت به زوج‌های بین 25 تا 34 سال بیشتر با بارداری مخالف بودند، در حالی که امتیاز DAP طی 16 ماه قبل از موج اول دو برابر کاهش یافته بود از 0.08- به 0.04- امتیاز. در هر سه ماهه

در طول موج اول همه‌گیری COVID-19، امتیازات DAP در میان گروه جوان‌تر 0.18 امتیاز در هر فصل افزایش یافت. کاهش در گروه مسن تر در این مدت تغییر قابل توجهی نداشت.

در میان زنانی که هرگز باردار نشده بودند یا برای اولین بار باردار نبودند، امتیاز DAP به میزان بیشتری نسبت به زنان چندزا کاهش یافت. این کاهش پس از این موج اول در میان قبلی معکوس شد. با این حال، هیچ مسطح قابل توجهی در زنان چندزا گزارش شد.

مفاهیم

موج اول همه گیری COVID-19 در سال 2020 با کاهش قابل توجهی در تمایل به بارداری همراه بود. این به طور یکنواخت با همه گروه های زنان، در میان ویژگی های اجتماعی و جمعیت شناختی مرتبط بود.

نتیجه منجر به تمایل بیشتر برای اجتناب از بارداری در بین زنان جوانتر و آنهایی که هیچ بارداری یا یک بارداری ندارند، شد. اما در بین زنان مسن بین 25 تا 34 سال و همچنین زنان چندزا تغییری در تمایل به بارداری مشاهده نشد.

قبل از همه‌گیری، زنان در سنین باروری با افزایش سن، تمایل کمتری برای داشتن فرزند داشتند و به جای آن بر تربیت فرزندان خود تمرکز می‌کردند. کاهش میل به بارداری در طول همه گیری به ویژه در میان کسانی که فقط یک فرزند یا بدون فرزند داشتند نسبت به افرادی که قبلاً دو فرزند یا بیشتر داشتند، برجسته است. زنان جوان تر به خصوص کمتر احتمال دارد که در این زمان برای بارداری برنامه ریزی کنند، شاید به این دلیل که احساس می کردند زمان بیشتری نسبت به زنان مسن در دوره باروری برایشان باقی مانده است.

زنان در طول موج اول نسبت به بارداری کمتر باز شدند، بنابراین تحقیقات قبلی را تایید کرد. با این حال، این روند به سال های قبل بازگشت، جایی که زنان تمایل به بچه دار شدن در سال بعد داشتند.

جالب توجه است که افزایش سقوط در سال 2020 در موارد COVID-19 همزمان با افزایش امتیازات DAP به سطوح قبل از همه‌گیری رخ داد.

همانطور که مشخص شد این بیماری همه گیر یک اورژانس بهداشت عمومی طولانی مدت خواهد بود، افراد به مسیر اصلی خود بازگشتند.

این تمایل به کاهش میل در بارداری و به دنبال آن افزایش متعاقب آن، در بسیاری از بحران‌های طبیعی و انسان‌ساز رایج است. این ممکن است با نرخ زاد و ولد مرتبط باشد یا نباشد، زیرا همه افراد قادر به باردار شدن با موفقیت یا به تعویق انداختن آن نیستند. درک این روندها می تواند به برنامه ریزی برای مراقبت های باروری بهتر در آینده کمک کند.



منبع