گونه‌های باکتریایی که به دلیل ایجاد عفونت‌های اسهالی شناخته می‌شوند، ممکن است باعث سرطان روده بزرگ شوند



داده های جمع آوری شده توسط محققان مرکز سرطان جان هاپکینز کیمل و موسسه ایمونوتراپی سرطان بلومبرگ-کیمل نشان می دهد که کلستریدیوئید دیفیسیل، یا ج. تفاوت، یک گونه باکتریایی که به دلیل ایجاد عفونت های اسهالی جدی شناخته شده است، ممکن است باعث سرطان روده بزرگ شود.

یافته ها در 9 ژوئن منتشر شد کشف سرطان و ممکن است نقش دردسرساز دیگری را برای این میکروب نشان دهد، که باعث تقریباً 500000 عفونت در سال در ایالات متحده می شود – که پاکسازی بسیاری از آنها بسیار دشوار است.

افزایش تعداد افراد زیر 50 سال که به سرطان کولورکتال مبتلا شده اند در سال های اخیر تکان دهنده بوده است. ما دریافتیم که به نظر می رسد این باکتری عامل بسیار غیرمنتظره ای در بدخیمی کولون باشد، فرآیندی که طی آن سلول های طبیعی به سرطان تبدیل می شوند.


سینتیا سیرز، دکتر بلومبرگ~ کیمل پروفسور ایمونوتراپی سرطان و استاد پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز

چندین سال پیش، محققان در آزمایشگاه سیرز کشف کردند که بیش از نیمی از بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال دارای بیوفیلم‌های باکتریایی هستند – مجموعه‌ای متراکم از باکتری‌ها در سطح روده بزرگ – در حالی که 10 تا 15 درصد از بیماران سالم بدون تومور، بیوفیلم را نشان می‌دهند. با این حال، زمانی که محققان موش‌ها را با نمونه‌های بیوفیلم مشتق شده از افراد مبتلا به سرطان کولورکتال آلوده کردند، یک نمونه توجه آنها را جلب کرد زیرا به طور قابل توجهی تومورهای کولورکتال را در موش‌ها افزایش داد. در حالی که در اکثر گروه‌های کنترل، کمتر از 5 درصد تومور ایجاد می‌کنند، این دوغاب باعث ایجاد تومور در 85 درصد موش‌ها می‌شود.

در کار اضافی، تیم یک نمونه بیمار بدون بیوفیلم را شناسایی کرد که به طور مشابه باعث افزایش تومورهای روده بزرگ در موش ها شد. اگرچه چندین گونه باکتری با سرطان کولورکتال مرتبط است – از جمله انتروتوکسیژنیک Bacteroides fragilis، فوزوباکتریوم نوکلئاتوم و یک سویه خاص از اشرشیاکلی – این میکروب ها یا در تومورهای این دو بیمار وجود نداشتند (B. fragilis و E. coli) یا موش ها را با موفقیت مستعمره نکردند (F. nucleatum)، نشان می دهد که باکتری های دیگری مسئول ترویج آبشار سرطان کولورکتال هستند.

برای تعیین اینکه کدام باکتری ممکن است باعث ایجاد تومور در موش ها شود، سیرز، همراه با نویسندگان مطالعه، جولیا دروز، دکترا، استادیار پزشکی، جی (آنجلا) چن، دکتری، جادا دومینگو، دکتری. جانز هاپکینز و همکارانش آزمایش‌های بیشتری انجام دادند تا ببینند آیا یک گونه باکتری یا جامعه‌ای از باکتری‌ها باعث ایجاد تومور در موش‌ها می‌شوند یا خیر. آنها اشاره کردند که سمی است C. difficile، نوع C. difficile که باعث اسهال می شود، در نمونه هایی که تومور ایجاد نمی کردند وجود نداشت، اما در نمونه هایی که باعث ایجاد تومور در موش ها می شدند وجود داشت. هنگامی که محققان این باکتری را به نمونه هایی که در ابتدا باعث ایجاد تومور نمی شدند اضافه کردند، باعث ایجاد تومور روده بزرگ در موش ها شد. آزمایشات بیشتر نشان داد که C. difficile به تنهایی برای ایجاد تومور در مدل های حیوانی کافی بود.

آزمایش‌های اضافی به رهبری نیکلاس مارکهام، دکترای دکترا، استادیار پزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه وندربیلت، و فرانک هوسو، دکتری، دانشیار انکولوژی در جانز هاپکینز، و کن. لاو، دکترا، دانشیار زیست شناسی سلولی و رشدی و جراحی در دانشکده پزشکی دانشگاه وندربیلت، نشان داد که C. difficile طیف وسیعی از تغییرات را در سلول های روده بزرگ ایجاد کرد که آنها را در برابر سرطان آسیب پذیر کرد.

سلول‌هایی که در معرض این باکتری قرار می‌گیرند، ژن‌های محرک سرطان را فعال کرده و ژن‌هایی را که از سرطان محافظت می‌کنند، خاموش می‌کنند. این سلول‌ها گونه‌های فعال اکسیژن تولید می‌کنند، مولکول‌های ناپایداری که می‌توانند به DNA آسیب برسانند، و همچنین باعث ایجاد فعالیت ایمنی مرتبط با التهاب مضر می‌شوند.

به گفته محققان، به نظر می رسد سم تولید شده توسط این باکتری – معروف به TcdB – باعث بیشتر این فعالیت می شود. زمانی که از دستکاری ژنتیکی استفاده کردند C. difficile سویه‌هایی که حاوی ژن‌های سم غیرفعال شده بودند و/یا ژن‌های مرتبط را آزاد کردند C. difficile سمی به نام TcdA، موش‌های آلوده به میکروب‌های غیرفعال‌شده با TcdB تومورهای بسیار کمتری نسبت به موش‌های دارای تومورهای فعال TcdB تولید کردند، در حالی که TcdA ساخته شده توسط C. difficile برای ایجاد تومور کافی نبود.

دروز می گوید تا به امروز، داده های اپیدمیولوژیک محدودی وجود دارد C. difficile با سرطان کولورکتال در انسان، اما اگر تحقیقات بیشتر نشان دهد که ارتباط وجود دارد، می تواند منجر به غربالگری پنهان شود. C. difficile عفونت یا عفونت قبلی به عنوان یک عامل خطر برای سرطان. از آنجایی که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض TcdB ممکن است خطر ابتلا به سرطان کولورکتال را افزایش دهد، یک تلاش پیشگیری مهم می تواند شامل تلاش های شدید برای ریشه کنی سریع و موثر این پاتوژن باشد که – اغلب مکرر – در 15 تا 30 درصد از بیماران مبتلا پس از درمان اولیه، از جمله در بیماران اطفال عود می کند. .

«در حالی که این پیوند بین C. difficile و سرطان کولورکتال باید در گروه‌های طولی و آینده‌نگر تأیید شود، استراتژی‌ها و درمان‌های بهتری برای کاهش خطر ایجاد شود. C. difficile دروز می گوید: عفونت اولیه و عود می تواند هم بیماران را از عواقب فوری اسهال شدید در امان نگه دارد و هم خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ را در آینده محدود کند.https://www.hopkinsmedicine.org/”>

منبع:

مرجع مجله:

دروز، جی ال، و همکاران (2022) سویه های Clostridioides difficile مشتق از سرطان کولون انسانی باعث ایجاد تومور کولون در موش می شود. کشف سرطان doi.org/10.1158/2159-8290.CD-21-1273.



منبع